Czeska Szwajcaria

Park Narodowy Czeska Szwajcaria położony jest w północnych Czechach w powiecie Děčín i został utworzony 1 stycznia 2000 roku w celach ochronnych naturalnie unikatowych krajobrazów tego regionu. Obejmuje on około 79 km²  powierzchni wydzielonej z obszaru chronionego krajobrazu Łabskie Piaskowce. Jest on jedną z najlepiej zachowanych części Wyżyny Dieczyńskiej, obejmującą najciekawsze regiony Łabskich Piaskowców, takich jak  Jetřichovické, czy Děčínských stěny. Teren Czeskiej Szwajcarii rozpościera się między miejscowościami Hřensko na zachodzie, a Chřibská na wschodzie. Od południa graniczy z obszarem chronionego krajobrazu Łabskie Piaskowce, a od północy z Saską Szwajcarią znajdującą się w Niemczech, której uroki opisałam Wam już we wcześniejszym poście. Park Narodowy České Švýcarsko to tereny bogate w wiele różnorodnych formacji skalnych jak: bramy, pionowe ściany, baszty, iglice, wąwozy, szczeliny, parowy, i wąskie tarasy skalne, położone na rozległej płycie o średniej wysokości 400 m n.p.m., zbudowanej ze skał osadowych, piaskowców i margli, w której doliny rzek Křinice, Kamenice i Łaby utworzyły przełomy dzielące park na odrębne części o charakterystycznym krajobrazie dla gór płytowych. Głównym symbolem Czeskiej Szwajcarii jest Brama Pravčicka, od której zamierzam zacząć opis tych przepięknych terenów.

Brama Pravčicka

Pravčicka Brama jest największym naturalnym skalnym mostem z piaskowca w Europie i jednocześnie głównym symbolem Parku Narodowego Czeska Szwajcaria. Ta przykuwająca uwagę i budząca podziw formacja skalna wytworzyła się przez miliony lat w wyniku erozji kredowych piaskowców. Jako ciekawostkę dodam, iż procesy, którym zawdzięczamy ten niezwykły wytwór skalny, postępują nadal. Rozpiętość łuku bramy u podstawy wynosi 26,5 m, a wysokość otworu 16 m. Minimalna szerokość mostu to 8 m, a minimalna grubość to 2,5 m. Górna powierzchnia stropowej płyty bramy znajduje się na wysokości 21 metrów od jej podstawy. Tutaj nie omieszkam dodać, że symbol tego przepięknego parku, wywierał na mnie duże wrażenie już przy zdjęciach i opisach z tego miejsca przeglądanych przeze mnie w internecie. Na miejscu oczywiście skala moich ochów i achów przeszła wszelkie pojęcie. Byłam zachwycona nie tylko widokiem samej bramy, ale również ścieżką, która do niej prowadzi. Tą przyjemną wędrówkę zaczęłam od Hřenska, czyli jednej z głównych miejscowości wypadowych pierwszych wycieczek. Opis tej urokliwej miejscowości jaką jest Hřensko znajdziecie w dalszej części tego postu, tymczasem wróćmy jednak do bramy. Jej okazałość można podziwiać zarówno z okolicznych tarasów widokowych, jak i bezpośrednio spod jej łuku. U szczytu wyłoni nam się oprócz samej Pravčickej Bramy, Sokole Gniazdo. To nic innego jak zbudowany w 1881 roku dawny letni pałacyk lokalnego rodu i ich gości, w którym obecnie mieści się galeria i kameralna restauracja. Pałacyk idealnie wkomponowuje się w naturalny skalny krajobraz, dodając mu swoją kolorystyką nuty animuszu. Po wyjściu na górę możemy więc zachłysnąć się widokami i całkowicie delektować się smakami tego miejsca, próbując tutejszych specjałów.

Hřensko

Hřensko jak już wcześniej wspominałam to jedna z głównych miejscowości startowych wędrówek po urokach Czeskiej Szwajcarii. Położona jest w północnych Czechach przy granicy czesko-niemieckiej. Leży około 12 km na północ od miasta Děčín, na wysokości od 115 m n.p.m. Jest najniżej położoną miejscowością na terenie Czech. Rozciąga się ona wzdłuż drogi i rzeki Kamienice w ciasnym, skalnym kanionie, którego ściany górują nad miejscowością na kilkadziesiąt metrów. Charakteryzuje się wąską i skupioną zabudową budynków po obu stronach rzeki i drogi, wciśniętych w skalne wnęki w pionowych ścianach wąwozu. Po wejściu do Hřenska ma się wrażenie jakby przekraczało się przez owiane tajemnicą skalne miasteczko. Znajdziemy tu oprócz formacji skalnych, drewnianą zabudowę wciśniętą w wnęki skalne, mosty i budowle wodne. Na samym wejściu znajduje się również wiele uroczych małych sklepików, budek z lodami, pensjonatów restauracji i targowisk, gdzie można zakupić prawie wszystko. Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1475 r.  Osada na łamach historii często zmieniała właścicieli i słynęła głównie jako ośrodek przerobu drewna. Turystyka do Hřenska zawitała dopiero w  XIX wieku. To w tym czasie powstała większość hoteli, pensjonatów, gościńców, szlaków, mostków, schronów turystycznych i wież widokowych. Jednym z starszych zabytków Hřenska jakie możemy napotkać już na początku spaceru to, wybudowany w 1786 z roku Kościół Św. Jana Nepomucena. Trasa w lewo przy końcu głównej ulicy prowadzi do wcześniej opisywanej Pravčickej Bramy, a lekko w prawo do spływu kajakowego i miejscowości Jetřichovice. Ówcześnie Hřensko jest znaną miejscowością turystyczną i rekreacyjno-wypoczynkową.

Jetřichovicé

Jetřichovice to śródgórska, miejscowość letniskowa, położona w sąsiedztwie Hřenska. Znajdująca się w północno-wschodniej części obszaru chronionego krajobrazu Łabskie Piaskowce, na wysokości 234 m n.p.m. Jest to stara miejscowość, położona w dolinie górskiego potoku Jetřichovická Bélá, między Górami Łużyckimi a skalnymi wzniesieniami Czeskiej Szwajcarii. Charakteryzuje ją również wąską i luźną zabudowa wzdłuż potoku i drogi, często wciśnięta pomiędzy pionowe skały, których kilkudziesięciometrowe wierzchołki skalne górują nad całością. Podobnie jak w przypadku Hřenska miejscowość turystycznie rozwinęła się dopiero w XIX wieku. Wcześniej stanowiła osadę ludności trudniącej się rolnictwem i rzemiosłem. Dziś miejscowość jest znanym ośrodkiem turystycznym i wypoczynkowym. Nad miejscowością góruje Mariina skála z drewnianą altanką.

Spływ, Wąwóz Edmunda i Dziki Wąwóz

Moim miastem startowym w wycieczce przez wąwozy i rejsy wodne było Hřensko, skąd kierując się szlakiem w kierunku Jetřichovic przez dwa wąwozy dotarłam do miejscowości Mezni Louka. Cała wycieczka zajęła mi około 3,5 godzin, gdyż robiłam wiele postoi na zdjęcia. Wycieczkę można zacząć również z Mezni Louka w kierunku Hřenska. Niezależnie od wyboru miejsca startowego przeprawa umożliwi nam zobaczenie tych samych atrakcji. Przed wyprawą warto zapoznać się jednak z godzinami otwarcia wąwozów i kursem busików z danych miejscowości w szczególności, gdy liczymy wyłącznie na miejską komunikacje. Wracając do mojego spaceru zaczęłam od dojścia do spływu wodnego, gdzie flisak w języku czeskim lub niemieckim opisywał w dość zabawny sposób wyryte w skałach formy i czeskie historyjki z nimi związane. Następnie szlakiem turystycznym przeprawiłam się przez dalszą część Wąwozu Edmunda. Jest to należący do terenu Parku Czeskiej Szwajcarii kanion wydrążony przez wody rzeki Kamienicy, wzdłuż, którego poprowadzony jest szlak turystyczny. Ściany wąwozu osiągają wysokość od 50 do 150 metrów. Nazwa wąwozu pochodzi od  księcia Edmunda Clary-Aldringena, który był inicjatorem budowy szlaku turystycznego, udostępnionego zwiedzającym pod koniec XIX wieku. Spacer tym szlakiem to bajeczna przygoda między skalnymi ścianami porośniętymi mchem i bujną roślinnością wzdłuż potoku. Tak kontynuując wędrówkę kolejnym spływem i spacerem udałam się przez nieco mniej atrakcyjny i często pomijany przez turystów Dziki wąwóz do miejscowości Mezni Louka. Nie miej jednak byłam dumna z siebie, gdyż udało mi się pokonać całą trasę. 

Děčín

Děčín to miasto w Górach Połabskich, w północno-zachodnich Czechach, w kraju usteckim, u ujścia Ploucznicy do Łaby. Miasto powstało w 1942 roku, z połączenia leżącego na prawym brzegu Łaby Děčína (niem. Tetschen) i lewobrzeżnego miasta Podmokly (niem. Bodenbach). Ośrodkiem gospodarki jest tu głównie przemysł maszynowy, młynarski, chemiczny, poligraficzny, materiałów budowlanych, stocznia rzeczna, huta aluminium, zakłady włókiennicze oraz cukrownia. Miasto jest również portem rzecznym, a także węzłem kolejowym i drogowym. Obecnie Děčín jest istotnym ośrodkiem turystycznym. Do jego atrakcji można zaliczyć via ferraty – Pastýřská stěna, rejsy statkami po Łabie, spacery po pobliskiej Czeskiej Szwajcarii, Łabskich Piaskowcach – Tiské stěny, Děčínský Sněžník, czy odwiedziny w Zamku. Znajdziemy tu także późnogotycki most z XV w., barokowy kościół, secesyjną synagogę oraz coś dla pasjonatów architektury, a mianowicie zabudowę renesansowa, barokowa i klasycystyczna.

Jeżeli pragniemy zobaczyć uroki regionu Czeskiej Szwajcarii i Łabskich Piaskowców to Děčín stanowi do tego najlepszą bazę noclegową i umożliwia nam poszerzenie naszej wycieczki o dodatkowe miejsca godne odwiedzenia. Komunikacją miejską i busikami turystycznymi dojedziemy stąd do każdej pobliskiej atrakcji. Można kupić bilety jakie tylko nam odpowiadają, od jednorazowego kilkudniowego, tygodniowego, po miesięczny, dzięki czemu idzie oszczędzić sporo i wydać na przykład zaoszczędzone pieniądze na jedzenie w restauracjach, czy pamiątki. Wynajęcie tu noclegu nie stanowi problemu i jest zdecydowanie tańsze niż w Saksońskiej Szwajcarii po stronie niemieckiej, więc każdy powinien znaleźć tu coś odpowiedniego na swoją kieszeń. Mi udało się wynająć bardzo czysty pokój typu studio z własną łazienką i aneksem kuchennym, co miało swoje ogromne plusy podczas mojego pobytu. Przejdźmy jednak do tego co warte jest tu zobaczenia.

Zdecydowanie pierwszym takim miejscem jest :

Zamek w Děčínie

Zamek w Děčínie początkowo został wybudowany na wysokiej skale jako drewniany przez Przemyślidów, czyli czeską dynastię wywodząca się od legendarnego Przemysła, męża Libuszy na prawym brzegu Łaby i pełnił funkcję administracyjno-obronną. W XIII wieku fort przebudowano na gotycki kamienny zamek, dzięki któremu kontrolowano ruch statków wzdłuż Łaby. Kolejna przebudowa zamku nastąpiła w XVI wieku, kiedy to Rod z Bünau dokonał transformacji zamku w renesansowy pałac. Po wojnie trzydziestoletniej Rudolf z Bünau odmówił przejścia na wiarę katolicką, co skłoniło go do wyjazdu do Saksonii i  sprzedania posiadłości w 1628 roku arystokratycznej austriackiej rodzinie Thun-Hohenstein. Nowi właściciele przebudowali go w stylu barokowym, otaczając ogrodem, a w XVIII wieku  zaadaptowano na styl klasycystyczny. Zamek należał do rodu Thun-Hohenstein aż do 1932 roku, kiedy sprzedano go z powodów kłopotów finansowych rodziny Thun w ręce Czechosłowacji. Obiekt w owym czasie przekształcono przez Państwo na koszary. Funkcję tę pełnił, aż do roku 1991, kiedy został poddany kolejnej przebudowie. Wśród odwiedzających zamek Děčín za czasów jego świetności można spotkać wiele znanych osobistości, od europejskich monarchów po artystów. To tutaj Fryderyk Chopin skomponował słynny walc As-dur, zwany też Děčínský. Dzisiejszy zamek na skale jest jednym z najważniejszych zabytków historycznych w północnych Czechach. Dzięki jego gruntownej przebudowie wrócił on do dawnego piękna. Dzięki czemu odwiedzający go dziś turyści mogą między innymi przespacerować się po dawnym apartamencie właściciela zamku, podziwiać piękny widok na miasto i zachwycić się niepowtarzalną atmosferą Ogrodu Różanego.

Pastýřská stěna

Pastýřská stěna to masyw skalny z piaskowca nad brzegiem Łaby znajdujący się w obszarze miejskim Děčín. Obecna czeska nazwa tego miejsca jest tłumaczeniem niemieckiej nazwy SchäferwandMasyw ten stał się możliwym celem wycieczek już w XIX wieku ze względu na rozpościerające się stąd niesamowite widoki. Dlatego też zdecydowano się tu na budowę nowoczesnej chaty schronowej, która została zastąpiona w 1905 roku w formie romantycznego zamku o masywnej konstrukcji obecnego do dziś. Z jego tarasu, gdzie znajduje się restauracja roztacza się malowniczy widok na dolinę Łaby i zamek Děčín naprzeciwko. Po Drugiej Wojnie Światowej na płaskowyżu powstało Zoo. Wewnątrz skały zbudowano windę z Elbstrasse na górski płaskowyż, która  dziś jest jednak nieczynna, a szkoda. Przez skałę przebiega tunel na linii kolejowej Drezno – Děčín. Od 2012 roku została utworzona tu  via ferrata  Pastyrska Stena. Jej pełne otwarcie przypadło jednak na rok 2014. Składa się na nią kilka tras o długości do 170 metrów , gdzie prawie 100 metrów pokonuje się wzdłuż pionowej ściany skalnej. Via ferratę zbudował Karel Bělina przy wsparciu miasta. Trudności tras wahają się od C do E i dlatego należą do bardziej wymagających. Dla turystów pieszych można tu dojść drogą z dworca kolejowego Děčín na szczyt i dalej na Hohe Schneeberg, ścieżka ta jest zwana też czerwonym szlak turystyczny na Pastýřską stěne. Zarówno wyjście piesze jak i via ferrata przyniosą nam wiele emocjonujących momentów podczas turystycznej eksploatacji tego miejsca. Z rad, którymi mogę się podzielić, to odradzam zabierania lustrzanki na via ferratę, gdyż naprawdę przeszkadza. Zdjęcia o wiele bezpieczniej i zdecydowanie bardziej komfortowo można zrobić podczas spaceru czerwonym szlakiem.

Tyskie steny

Tiské stěny to nic innego jak malowniczy pomnik przyrody nieożywionej. Zbudowany z skał osadowych: piaskowców oraz margli – skał ilasto-wapiennych w wyniku procesów erozyjnych. Ten obszerny zespół różnorodnych form skalnych położony w Czechach znajduje się w południowo-zachodniej części Wyżyny Dieczyńskiej, na Obszarze Chronionego Krajobrazu Łabskie Piaskowce, na północnych obrzeżach miejscowości Tisá. Leży on około 10 km na zachód od centrum miejscowości Děčín. Bez problemu można tu dojechać z Děčína komunikacją miejską. Piaskowcowe skały masywu osiągają wysokość do 613 m n.p.m., a następnie opadają jednolitą prawie 70-metrową pionową ścianą w kierunku południowym. Umożliwia nam to zobaczenie przepięknych panoram formacji skalnych jak i panoramy krajobrazu miasta widzianego z góry piaskowca. Na północnej stronie wskutek działalności procesów erozyjnych i denudacyjnych utworzyły się liczne skalne formy: słupy, wieże, ściany, jary, wąwozy, kaniony, wąskie korytarze, jaskinie i obszerne place, których zwiedzanie daje niesamowitą frajdę zarówno tym najmłodszym jaki i najstarszym turystom. Tiské stěny dzielą się na dwie części: Velkě stěny i Malě stěny. Bilet wstępu kosztuje około 3 Euro. Wraz z nim otrzymujemy mapkę z planem zwiedzania. Czas pełnego spaceru bez wliczonych przerw po kompleksie trwa od 2,5 do 3 godzin. Po wejściu na teren Tiskich stěn ujrzymy kolejne widoki z głębokimi kanionami, wzniosłymi ścianami i różnorodnymi formami skalnymi charakterystyczne dla krajobrazu skalnego miastaNa mniej więcej połowie trasy Velkě stěny znajdziemy również restaurację, w której można zjeść śniadanie lub obiad. Miejsce to ze względu na swoją atrakcyjność jest często odwiedzane przez turystów, miłośników wędrówek i wspinaczki, a także fotografów. Obszar Tiské stěny wspólnie z Rájeckými stěnami, Ostrovskýmí stěnami i Děčínskim Sněžníkiem tworzą znany i bardzo popularny rejon wspinaczkowy.

Cały region Czeskiej Szwajcari i Decina to miejsce godne odwiedzenia szczególnie w porach wiosennych, letnich, czy wczesnojesiennych. Idealnie nadaje się na aktywne spędzenie długiego weekendu lub majówki.

Mam nadzieję, że podobał Wam się post. Po zdecydowanie  więcej wrażeń  i widoków z omawianego regionu zapraszam do galerii na FB, do której skieruje Was link znajdujący się poniżej.

Czeska Szwajcaria

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *